جدیدترین اظهار نظر مهدی کروبی از نامزهای کماکان معترض به نتایج دهمین انتخابات ریاست جمهوری، موافقت ها و مخالفت های فراوانی به دنبال داشته است. وی که در جمعی متعلق به حزب مردمسالاری سخن می گفت در جواب سوال خبرنگاران با تاکید بر "وجود تقلب گسترده" در انتخابات، از "به رسمیت شناختن" محمود احمدی نژاد به عنوان رییس جمهوری اسلامی ایران "به دلیل تنفیذ رهبری" سخن گفت. وی که در تمامی طول مدت برگزاری انتخابات تاکنون، به تندی سخن از غیرقانونی بودن دولت دهم بر زبان می راند اکنون با لحنی ملایم تر به این نتایج رسیده است.
مخالفان این سخنان، صحبت کروبی را دنباله رو بیانیه ی هفدهم میرحسین موسوی که باهدف برون رفت از اوضاع نابسامان کنونی منتشر شده بود و در آن راه حل هایی جهت مصالحه میان نظام و مردم مطرح شده بود، عنوان می کنند و این اظهار نظر را به عقب نشینی شیخ اصلاحات از مواضع قاطع خود تعبیر می کنند. ایشان معتقدند کروبی نقش آرای مردم را (که حداقل او به نیکی از اهمیت آن آگاه است) در مشروعیت دولت احمدی نژاد نادیده گرفته است. ایشان این اظهار نظر را هم جنس کلام اکبر هاشمی رفسنجانی که این روزها دائما در حال لابی کردن با زمین و زمان است تلقی کرده و از بیان آن پس از هفت ماه آنهم از زبان مهدی کروبی (که البته توسط حسین کروبی نیز تایید شده است) شوکه شده و نگرانند. از طرفی موافقان خوش بین وی معتقدند وی سخن جدیدی نگفته است! و تنها نوع بیان اش را تغییر داده که این تغییر نیز در راستای کاهش تنش موجود در جامعه بوده است. البته ایشان به نکته ی مهم تری نیز اشاره می کنند که در نوع خود قابل تامل است. به عقیده ی جماعت همسو با نظر کروبی، پذیرش احمدی نژاد به عنوان ریاست جمهوری اسلامی ایران، نه به معنی سازش با حاکمیت و عقب نشینی از مواضع، که به معنی تغییر درخواست های پیشین با محوریت انتخابات و تقلب در آرای مردم، عبور از خواسته ی محدود 7ماهه و گسترش یافتن خواسته های جنبش سبز ایران است.
اما در پشت پرده ی این صحبت ها هرچه که باشد، توجه به چند نکته در این خصوص، مفید فایده است:
1- پس از این سخنان و با به رسمیت شناخته شدن دولت محمود احمدی نژاد توسط مهدی کروبی، مشروعیت مضاعفی به دولت هدیه داده نشده است، همانطور که پیش از این نیز با عدم وجود این رسمیت شناسی، دولت دهم چیزی از مشروعیت فرمایشی اش کم نداشت! کروبی خود نیز این را می دانست، پس چرا بعد از 7ماه به این ابراز نظر تن در داد؟
2- تناقضی آشکار میان دو جمله ی مهم سخنان کروبی وجود دارد. به رسمیت شناختن دولت به دلیل اینکه اکنون دیگر رهبری حکم رییس آنرا تنفیذ کرده است، در کنار تاکید بر وجود تقلب در انتخاباتی که از دید رهبری کاملا سالم برگزار شده است بیش از آنکه نشانی از عقب نشینی وی از مواضع خود باشد، نشان دهنده ی بی هدف سخن گفتن وی و آشفتگی آشکار کلام وی در این خصوص است. لذا نمی توان آنرا با بیانیه ی هفدهم میرحسین موسوی که بدلیل مکتوب بودنش، قاعدتا سر_ فرصت و با تامل بیشتر و احتمالا چندین مرحله ویرایش محتوایی نوشته شده است همسو دانست.
3- فرض کنیم افزایش خواسته های جنبش سبز از پس گرفتن آرای انتخاباتی شان به سوی اصلاح بنیادی حاکمیت، مورد تایید میرحسین موسوی و مهدی کروبی نباشد و هدف ایشان در تمام این مدت، اصلاح محتوا در همان چارچوب فعلی نظام و نه بیش از آن بوده باشد. آیا با این پیش فرض، بهترین راه تزریق نظر درونی شان به درون جنبش، انتشار بیانیه و انجام سخنرانی نیست؟ در این حالت آیا "ثبات قدم"، پافشاری بر خواسته های اولیه و افزایش ندادن آنها باید "سازش با نظام" یا "عقب نشینی" تعبیر شود؟
این مطلب را ارسال کنید به ...
- |2010-01-26 06:03:52امینینه فقط صحبت آقای کروبی ( حتی بگونه ای که فارس منتشر کرده و نه بگونه ای که فرزند ایشان گفته است ) بلکه بیانیه هفدهم مهندس موسوی و نامه منتسب به آقای خاتمی و حتی سخن اخیر هاشمی رفسنجانی ، همگی بیانگر عدم عقب نشینی و نسبتا منطبق بر قرار گرفتن در بند سوم آخر نوشته شما می باشد . اگر غیر از این بود باید زندانیان را فورا آزاد و از فشار بر فعالان می کاستند و روزنامه ها را نیز آزاد می گذاردند . این حرکت طولی و همسان آقایان موسوی و خاتمی و کروبی نشان از آن دارد که عبور جنبش از خواسته بازپس گیری آراء رسما پذیرفته شده است .
- |2010-01-26 11:13:37احمددر مجموع نباید اظهارنظر رهبران فعلی جنبش را زیاد پررنگ کرد. آنها به تدریج به حاشیه رفته و خواهند رفت. خودشان هم دقیقا همین را می خواهند. همانطور که در بیانیه هفدهم میرحسین ذکر شده بود با وجود عدم دعوت از طرف او، مردم در روز عاشورا به خیابان آمدند. و این مساله نشان می دهد جنبش متکی به افراد نیست و فشار را از روی آنها کاهش می دهد. به خصوص خاتمی که ناله ام الیجیبش برای تسلیم شدن از مدتها قبل بلند شده است.
به نظرم بهترین موضع برای کسانی مثل کروبی همین است که به جای درگیر شدن بر انتخابات، انگشت اشاره را به سمت کسی ببرند که انتخابات را تایید کرده است.
